Kazimierz Subieta: Słownik terminów z zakresu obiektowości
Akademicka Oficyna Wydawnicza PLJ, Warszawa 1999, ISBN 83-7101-407-4, stron 290.
Pseudoteorie są poważnym hamulcem postępu, gdyż są powodem straty ogromnego potencjału intelektualnego i materialnego, bez zysków w postaci nowej efektywnej wiedzy. Dość często pseudoteoria ubiera się w piórka super-naukowości, tworzy wielki, samopodtrzymujący się świat naukowych pozorów (wyposażony w niezbędne atrybuty: konferencje, seminaria, sympozja, komitety naukowe, specjalne czasopisma, itd.). Pseudoteorie żerują na odwiecznej ludzkiej skłonności do złudzeń i respektu przed środkami magicznymi, tajemniczymi, hermetycznymi. Z tego punktu widzenia pseudoteorie opierają się o bazę psychologiczną, która jest specyficzna dla pseudonauk, takich jak astrologia, parapsychologia, bioenergoterapeutyka, itd. Różnice dotyczą formy lub środka wyrazu (hermetyczna matematyka w zastępstwie pseudo-naukowej retoryki), zaś łączy je skłonność do eksponowania urojonych zalet i faktów; dotyczy to m.in. kłamliwych zapewnień o „szerokich praktycznych zastosowaniach”. Pseudoteorie, których jedynym autentycznym celem są naukowe kariery (będące często zbiorowym interesem dużych grup osób), są sprzeczne z etyką, celami i etosem nauki.
Patrz też: teoretyk, teoretyczny masochista, teoretyczny terrorysta.
